Tıp Fakültesi

Sarkoidoz tanılı hastalarda serum kitotriozidaz enzim düzeylerinin hastalık aktivitesi ve klinik seyir ile ilişkisi

2023-05-19T10:47:59Z

Sarkoidoz tanılı hastalarda serum kitotriozidaz enzim düzeylerinin hastalık aktivitesi ve klinik seyir ile ilişkisi Şahinoğlu Ece Giriş-amaç: Sarkoidoz etyolojisi bilinmeyen bütün sistemleri etkileyebilen kronik granülomatöz bir hastalıktır. En sık akciğerleri ve intratorasik lenf nodlarını etkilemektedir. Her iki cinsiyette ve her yaşta görülebilmekle birlikte 25-60 yaş arasında ve kadınlarda daha sık görülür. Tanı için klinik ve radyolojik bulguların uyumlu olmasının yanısıra histopatolojik olarak nonkazeifiye granülom varlığı ve granülomun diğer nedenlerinin dışlanması gereklidir. Klinik seyir değişkendir. Hastalığın klinik davranışı ve mortalitesini öngörebilecek kantitatif modeller halen mevcut değildir. Biz çalışmamızda serum CHIT enzim düzeyinin hastalık aktivitesi ve klinik seyri ile ilişkisini araştırdık. Gereç-yöntem: Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Göğüs Hastalıkları Polikliniği’ne Ağustos 2020-Nisan 2021 arasında başvuran, çalışmaya katılmayı kabul eden 126 sarkoidoz hastası çalışmamıza dahil edildi. Hastalar tedavi naif 57 hasta, daha önce en az bir kez tedavi alan 60 hasta ve ilk kez tedavi başlanan 9 hasta olmak üzere 3 gruba ayrıldı. Hastalarının demografik verileri, sigara içme durumu, mesleki maruziyeti, komorbiditeleri, solunum fonksiyon test sonuçları, semptomları, radyolojik bulguları, akciğer dışı tutulum varlığı, laboratuvar bulguları (serum kalsiyum, albümin, CHIT enzim düzeyi, serum ACE, 24 saatlik idrar kalsiyumu), tüberkülin deri testi, tedavi gören grupta kemik mineral dansitometrisi, tanı yöntemleri, 6 dakika yürüme testi ve mMRC dispne skalası skoru kaydedildi. Hastalardan alınan venöz kanda serum kitotriozidaz enzim düzeyi ELISA yöntemiyle çalışıldı. Bulgular: Tedavi naif hasta grubunun yaş ortalaması 44,16±10,923, ilk kez tedavi alan hasta grubunun yaş ortalaması 49±9,618, en az bir kez tedavi almış hasta grubunun yaş ortalaması 47,67±11,645 ve sağlıklı kontrol grubunun yaş ortalaması 36,65±10,476 olarak bulundu. Üç hasta grubunda ve sağlıklı kontrol grubunda kadın cinsiyet baskındı. Sarkoidoz tanılı hastaların serum CHIT enzim düzeylerinin medyan değeri 9,8839 ng/mL olarak bulunurken kontrol grubununkiyse 5,1944 ng/mL olarak saptandı ve serum CHIT düzeyi sarkoidozlularda anlamlı olarak yüksek bulundu (p=0.000). Her üç gruptaki sarkoidoz hastalarının serum ACE, serum kalsiyum ve albümin değeri, 24 saatlik idrar 73 kalsiyum değeri, BAL parametreleri Kruskal Wallis testi ile karşılaştırıldı. Gruplar arasında bu parametreler bakımından anlamlı bir farklılık görülmedi. Serum CHIT değerlerinin sarkoidoz tanısı için duyarlılık ve özgüllüğü değerlendirildi ve ROC analizi yapıldı. Eğri altında kalan alan hesaplandı. Sarkoidoz tanısı koyabilmek için %95 güven aralığında cut off değeri 6.733 olup duyarlılığı %86,51 ve özgüllüğü %93,02 olarak bulundu. Sonuç: Serum CHITenzimi sarkoidoz için oldukça duyarlı ve özgüldür. Çoğu çalışmada hastalık prognozu ve hastalık aktivite belirteçleri (sACE, idrar kalsiyum) ile korele olduğu görülmüştür. Bazı çalışmalarda tedavi ile CHIT değerinin düştüğü gözlenmişken kronik sarkoidozlu hastalarda tedaviye rağmen yüksek olduğu saptanmış. Bizim çalışmamızda serum CHIT değeri ile sACE, idrar kalsiyumu ve hastalık evresi arasında literatürün aksine bir korelasyon bulamadık. Hasta sayımızın az olması, evre 2 hastaların yoğun olması bu duruma neden olmuş olabilir. Literatürle uyumlu olarak bu enzimin sarkoidozlu hastalarda sağlıklı kontrol grubuna göre anlamlı yüksek olduğunu ve sarkoidoz için duyarlılık ve özgüllüğünün son derece yüksek olduğunu bulduk.; Introduction-aim: Sarcoidosis is a multisystemic, chronic granulomatous disease of unknown etiology. The most commonly affected organs are lungs and intrathoracic lymph nodes. Though sarcoidosis may be detected in both gender and at any ages, it is most common at 25-60 ages and in females. The diagnosis of sarcoidosis requires a compatible clinical presentation supported by radiological findings and histopathological evidence of non-caseating granuloma. Other causes of granuloma should be ruled out, as well. The clinical course of the disease is variable. The quantitative models predicting the clinical behaviour and the mortality of the disesase is still absent. We aimed to find out the relationship of serum chitotriosidase (CHIT) enzyme levels with the disease activity and clinical course in patient with sarcoidosis. Materials-methods: 126 patients with sarcoidosis who admitted to Kocaeli University Faculty of Medicine Pulmonary Disease Outpatient Clinic in August 2021-April 2021 and accepted to participate in our study were included in our study. The patients were divided into 3 groups: 57 patients with treatment naïve, 60 patients having received treatment at least once, 9 patients with first time treatment. The demographic datas, smoking status, occupational exposure, comorbidities, pulmonary function test results, symptoms, radiological findings of the patients were enrolled. The presence of the extrapulmonary involvement, laboratory parameters (serum calcium, albumin, CHIT enzyme level, serum angiotensin converting enzyme, 24 h urine calcium), tuberculin skin test results, bone mineral dancitometer results in patients having received treatment, 6 minutes walking test results and mMRC dyspnea scores were also enrolled. The CHIT enzyme levels of venous blood obtained from the patients were evaluated by ELISA procedure. Results: The mean age of the treatment-naive patient group was 44.16±10.923, the mean age of the first time treatment group is 49±9,618, the mean age of the having received treatment at least once patient group was 47,67±11,645 and the mean age of the healthy control group was 36,65±10,476. Female gender was predominant in the three patient groups and the healthy control group. The median serum CHIT enzyme levels of the patients with sarcoidosis were found to be 9.8839 ng/mL, while that of the control group was 5,1944 ng/mL and the serum CHIT level was found to be significantly higher in patients with sarcoidosis (p=0.000). Serum ACE, calcium and albümin values, 24-hour urinary calcium value, BAL parameters of sarcoidosis patients in all three groups were compared with the Kruskal Wallis test. There was no significant difference between the groups in terms of these parameters. Sensitivity and specificity of serum CHIT values fort 75 he diagnosis of sarcoidosis were evaluated and ROC analysis was performed. The area under the curve was calculated. In order to diagnose sarcoidosis, the cut off value was 6.733 at the 95% confidence interval, the sensitivity was 86,51% and the specificity was 93.02%. Conclusion: Serum CHIT enzyme is highly sensitive end specific for sarcoidosis. Most studies show that serum CHIT enzyme levels correlate with the prognosis of the disease and disease activity markers (sACE, urinary calcium). In some studies, it is observed that the CHIT value decreased with treatment, while it is found to be high in patients with chronic sarcoidosis despite treatment. Contrary to the literature, in our study no the correlation with serum CHIT and sACE, urinary calcium and the stage of the disease was present. The reason of that may be attributable to low number of the patients and predominance of the stage 2 disease. Compatible with the literature, we found that serum CHIT levels are significantly higher in sarcoidosis patients than the healthy control group and the sensitivity and the specificity is extremely high.

İşlem sırasında elektrokardiyografi kılavuzluğunda sol ventrikül leadi için uygun koroner sinüs yan dal seçiminin kardiyak resenkronizasyon tedavisine yanıta etkisinin araştırılması

2023-05-19T10:47:59Z

İşlem sırasında elektrokardiyografi kılavuzluğunda sol ventrikül leadi için uygun koroner sinüs yan dal seçiminin kardiyak resenkronizasyon tedavisine yanıta etkisinin araştırılması Şipal, Abdulcebbar Amaç: Kardiyak resenkronizasyon tedavisinin kalp yetersizliği hastalarında klinik iyileşme sağladığı, sol ventrikül sistolik fonksiyonunu düzelttiği ve sol ventrikül tersine yeniden şekillenme ile hastalığın ilerlemesini önlediği veya yavaşlattığı saptanmıştır. Fakat kardiyak resenkronizasyon tedavisinin umut verici etkilerine rağmen hastaların yaklaşık %30’u bu tedaviden klinik olarak fayda görmemektedir. Bunun önemli nedenlerinden biri sol ventrikül lead implantasyonu için uygun sol ventrikül segmentinin seçilememesidir. Çalışmamızda sol ventrikül leadinin implante edileceği yan dalın, işlem sırasında on iki derivasyonlu yüzeyel elektrokardiyografide QRS süresi göz önüne alınarak seçilmesinin klinik ve ekokardiyografik yararını araştırmayı amaçladık. Gereç ve yöntem: Çalışmamıza Kasım 2014 ile Eylül 2015 tarihleri arasında Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi, aritmi polikliniğine başvuran ve güncel kılavuzlara uygun olarak KRT-D uygulanması kararı alınan, 42'si erkek (%52.5), 38'i kadın (%47.5) toplam 80 kalp yetersizliği hastası dahil edilmiştir. Koroner sinüs yan dal seçimi, KRT-D implantasyonu işlemi sırasında koroner sinüs yan dallarına sırasıyla sol leadin bırakılması sonrası çekilen yüzeyel elektrokardiyografideki QRS süresi göz önüne alınarak, en kısa QRS süresi saptanan yan dalda bırakılmasına göre yapılan hastalar ve standart KRT-D implantasyonu yapılan hastalar olarak iki guba ayrıldı. Hastaların implantasyon öncesi ve implantasyon sonrası 6. ayda transtorasik ekokardiyografik ölçümleri alındı, elektrokardiyografileri çekildi, rutin fizik muayeneleri yapıldı ve fonksiyonel kapasiteleri değerlendirildi. Kardiyak resenkronizasyon tedavisine yanıt; NYHA fonksiyonel sınıfta ≥1 iyileşme ve sol ventrikül sistol sonu volümünde >%15 azalma olarak kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya alınan iki gruptaki 80 hastanın 62' sinde (%77,5) resenkronizasyon tedavisine klinik (NYHA fonksiyonel sınıfında ≥1 iyileşme) ve ekokardiyografik yanıt (sol ventrikül sistol sonu volümünde >%15 azalma) alındı. Birinci grupta 34 (%85) ve ikinci grupta ise 28 (%70) hastada resenkronizasyon tedavisine cevap alındı. İki grubun işlem 79 sonrası 6. aydaki ortalama QRS süreleri karşılaştırıldığında, işlem sırasında çekilen yüzeyel elektrokardiyografideki QRS süresi dikkate alınarak sol laed için koroner sinüs yan dal seçimi yapılan çalışma grubunda, istatistiksel olarak anlamlı derecede QRS süresinde kısalma gözlendi (p<0,001). Birinci grubun işlem öncesi ortalama QRS süresi 158.85±13.93 msn. iken, işlem sonrası 6. ayda ortalama QRS süresi 139.45±10.25 msn. olarak saptandı. İki grubun işlem sonrası altıncı ay trantorasik ekokardiyografi bulguları karşılaştırıldığında çalışma grubunda sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunda anlamlı olarak daha fazla düzelme vardı (sırasıyla %33.70±10.6 ve %26.35±7.47, p=0,005 ). İki grubun işlem sonrası altıncı ayda sol ventrikül sistol sonu volüm ortalaması karşılaştırıldığında çalışma grubunda anlamlı olarak daha fazla azalma vardı (sırasıyla 132 (67-168) ml ve 142.5 (127-194) ml, p=0,018 ). İki grubun işlem sonrası altıncı aydaki sol atriyal volüm indeksi karşılaştırıldığında, çalışma grubunda anlamlı olarak daha fazla azalma vardı (sırasıyla 39.75±12 ml/m² ve 53.5±19.4 ml/m², p=0,001 ). Sol lead implantasyonu için güncel kılavuzların önerdiği yan dalların, intraoperatif on iki derivasyonlu yüzeyel elektrokardiyografide QRS süresi göz önüne alınarak seçilmesinin, standart KRT-D implantasyonuna kıyasla daha iyi klinik ve ekokardiyografik yanıtla ilişkili bulundu. Sonuç: Çalışmamızda standart sol ventrikül lead implantasyonu ile karşılaştırıldığında, intraoperatif elektrokardiyografi kılavuzluğunda koroner sinüs yan dal seçimi yapılması ile, işlem sonrası 6. ayda hastalarda klinik ve ekokardiyografik olarak istatistiksel açıdan anlamlı iyileşme sağlandı; Background: Cardiac resynchronization therapy provides clinical improvement, improves left ventricular systolic function and slows or prevent the progression of the disease due to reverse remodelling in heart failure patients. Despite the promising effects of cardiac resynchronization therapy, approximately 30% of patients do not benefit from this therapy clinically. Failure to select optimal left ventricle segment for lead implantation is one of the most important causes of unresponsiveness. In our study, we aimed to investigate the clinical and echocardiographic benefits of left ventricular lead implantation guided by intraoperative 12-lead surface electrocardiography. Methods: We included 80 [42 male (52.5%)] heart failure patients who successfully underwent CRT-D device implantation according to current guidelines, from November 2014 to September 2015. Patients were divided into two groups. In group 1, left ventricular lead placement was implanted within coronary sinus side branches using 12-lead electrocardiography and left ventricular pacing lead was implanted in areas with the shortest QRS duration. In group 2, patients underwent standard CRT-D procedure. Electrocardiography, echocardiography and functional status were evaluated and physical examination was performed before and 6 months after CRT implantation. Response to CRT-D was defined as a reduction of left ventricular end-systolic volume of >15 % and an improvement in NYHA class by ≥1. Results: 62 (77.5%) patients showed clinical (improvement in NYHA class by ≥1) and echocardiographic (reduction of LV end-systolic volume of ≥15 %) response to CRT. After six months of CRT, 34 (85%) and 28 patients (70%) were responders in group 1 and 2, respectively. When mean QRS duration of two groups were compared at 6 months after the procedure, shortening of the QRS duration was statistically significant in the study group than in the control group (p<0,001). Mean QRS duration was 158.85±13.93 ms before the implantation and was 139.45±10.25 ms after the procedure at 6 months in group 1. Comparison of transthoracic echocardiography findings showed that there was a 81 significantly greater improvement in left ventricular ejection fraction in group 1 (33.70%± 10.6 and 26.35% ± 7.47 respectively, p = 0.005). In addition, study group had a significantly greater reduction in mean left ventricular end-systolic volume at 6 months compared to control group [132 (67-168) mL and 142.5 (127-194) mL respectively, p = 0.018]. When we analyzed the postprocedural left atrial volume index at 6 months, we have detected a significantly greater reduction in the study group (39.75±12 ml/m² and 53.5 ± 19.4 mL/m² respectively, p = 0.001). Selection of the coronary sinus side branches proposed by the current guidelines for left venticular lead implantation according to the surface 12-lead electrocardiography during the procedure was associated with better clinical and echocardiographic responses compared to standard CRT-D implantation procedure. Conclusion: In our study, when compared with standard LV lead implantation, selection of coronary sinus side branches using intraoperative electrocardiography guidance, provided statistically significant improvement in terms of clinical and echocardiographic variables at 6 months after the procedure.

Kocaeli üniversitesine kostik madde içme nedeniyle başvuran hastaların değerlendirilmesi: retrospektif çalışma

2023-05-19T10:47:59Z

Kocaeli üniversitesine kostik madde içme nedeniyle başvuran hastaların değerlendirilmesi: retrospektif çalışma Şenel, Ufuk Çocukluk döneminde sık rastlanılan kostik madde içilmesi, önlenebilir bir travma olmasına rağmen, araştırmamızda görüldüğü gibi son yıllarda artış eğilimindedir. Antibiyotik ve steroid tedavisi gibi kullanılan medikal tedavilerin dışında, deneysel olarak yapılan birçok çalışma bulunmaktadır. Ancak kullanılan tedaviler dahil, etkin bir tedavi yöntemi halen bulunamamıştır. Olgularımızın geriye yönelik incelenmesinde, daha çok özofagus yanığına neden olan maddeler ve bu maddelerin yaptığı hasarlarla ilgilenilmiştir. Özofagus hasarı sonrası tıbbi, ekonomik ve sosyal yönden çok ciddi sorunlar ortaya çıkmaktadır. Kazalar daha çok evde, ailelerin kostik maddeleri uygun olmayan koşullarda saklamaları sonucu gerçekleşmektedir. Hasarının oluşmasını önlemenin, oluşmuş hasarı tedavi etmekten daha kolay ve daha ekonomik olduğu bilinmektedir. Ciddi önlemler alındığında, kazaların azalacağı düşünülmektedir. Özofagus hasarı, daha çok kimyasal temizlik maddeleri içildikten sonra oluşmaktadır. Yağ çöz diğer maddelere göre daha sık kullanılmakta ve diğer maddelere göre ciddi özofagus hasarı yapmaktadır. Özellikle markasız ürünlerin markalı ürünlere göre daha fazla özofagus hasarı ve özofagus darlığı oluşturmaktadır . Özofagus darlığı oluştuktan sonra yapılan tedavilerin başında, dilatasyon gelmekle beraber, son yıllarda değişik tedavi yöntemleri denenmektedir. Gelişmelere rağmen hastalar, özofagus darlığı sonrası tedavilerinde önemli sorunlarla karşılaşılmaktadır. Çocuklarda ortaya çıkan kostik özofagus yanıklarına ait, klinik ve deneysel birçok araştırma olmasına rağmen, tedaviyle ilgili görüş birliği oluşmamıştır. Bu çalışmaların yanında, koruyucu hekimlik uygulamaları da önem kazanmaktadır. Kostik özofagus yanıkları, çocukluk çağının ciddi toplumsal ve halk sağlığı sorunu olarak güncelliğini 54 korumaktadır. Ülkemizde yasal düzenlemelerin yetersiz olması, varolan yasaların yeterince uygulanmaması ciddi bir sorun oluşturmaktadır. Konu ile ilgili üretici firmaların, sivil toplum örgütlerinin, resmi eğitim kurumlarının göstereceği gayretin sorunun çözümünde belirleyici bir etken olacağına inanmaktayız.; Although caustic ingestion, a highly prevalent cause of injury in childhood, is an avoidable trauma, there has been an incline in the prevalence in recent years as notified in our study. Beside the medical treatments like antibiotics and steroids, there are numerous experimental studies concerning this entity. On the other hand, inluding the already used treatments, there hasn’t been an effective method of treatment found yet. In the retrospective evaluation of our cases, mostly caustic materials and the injuries caused by these materials were investigated. The accidents frequently took place in the houses due to the inappropriate storage conditions of these materials. It is believed that the accidents will decrease if serious precautions are taken. Following the esophageal injury, very serious medical, economic and social problems arise. It is known that avoiding the injury is much more easier and economical than treatment. Esophageal injury usually occurs following the ingestion of chemical desinfectants. They are much more frequently used and cause more serious esophageal damage than that of solvents. Especially no name products cause more esophageal injury and stricture than the products. For the treatment of esophageal stricture, serious esophageal dilatation is the initial treatment modality, however different methods have been taken place for more serious injuries. Despite the new improvements, the patients face with important problems after the treatments of their esophageal strictures. As a conclusion; although there are many clinical and experimental studies for caustic esophageal injuries, there is stil no consensus for of the treatment method. In addition to these studies, preventive medicine has gained importance. Caustic esophageal injuries keep its currency as a serious social and public health problem of childhood. Inefficient 55 legitimacy and insufficient practices of law in our country constitiudes a major problem. We believe that the efforts shown off by the producer companies, civilian community organizations and official education institutions will play distinctive role in the solution of the matter.

Aile hekimliği asistanlarının yaşlılara karşı tutumları ve etkileyen faktörler

2023-05-19T10:47:58Z

Aile hekimliği asistanlarının yaşlılara karşı tutumları ve etkileyen faktörler Öztaş Şükür, Nur Ece AMAÇ: Bu çalışmanın amacı; Türkiye’de tam zamanlı aile hekimliği asistanlığı yapmakta olan hekimlerin yaşlılara yönelik tutumlarını araştırmak ve bu tutumlar ile ilişkili faktörleri tanımlamaktır. GEREÇ VE YÖNTEM: Tasarım tipi kesitsel olan araştırmanın evreni, çalışmanın yapıldığı Aralık 2020 tarihinde Türkiye’de tam zamanlı uzmanlık eğitimi almakta olan aile hekimliği asistanlarından oluşmaktadır. 387 kişi araştırmaya dahil edilmiştir. Online anket yöntemi kullanılan araştırmanın veri toplama formunda UCLA Yaşlı Tutum Değerlendirme Anketi, sosyodemografik bilgiler, hekimlik ve asistanlığa dair bilgiler, tıp fakültesinde ve uzmanlık sırasındaki geriatri eğitimine, yaşlı aile bireylerine ve yaşlı sağlığı ile ilgilenme durumuyla ilgili sorular yer almıştır. Çalışma onamı anket metninin önünde yer alan yazılı onam ile alındı. İstatistiksel değerlendirme IBM SPSS 20.0 (IBM Corp., Armonk, NY, USA) paket programı ile yapıldı. İki yönlü hipotezlerin testinde p<0,05 istatistiksel önemlilik için yeterli kabul edildi. BULGULAR: Çalışmamıza %72’si (n=278) kadın, %27,5’i (n=106) erkek, cinsiyetini belirtmek istemeyen %0,5 (n=2) olmak üzere toplam 386 tam zamanlı aile hekimliği asistanı katılmıştır. Katılımcıların %69,7’si (n=269) 20-29 yaş aralığında, %30,3’ü (n=117) 30 yaş ve üzerindeydi. Asistanların %68,9’u (n=266) üniversite hastanesinde, %31,1’i (n=120) eğitim ve araştırma hastanesinde çalışmaktadır. Toplam çalışma süresi ortalama 4,15±2,86 yıl, asistanlıkta geçen ortalama süre 22,6±11,2 aydır. Ortalama UCLA‑GAS skoru 42,88 ± 6,20 (min 25, maks 62) saptanmıştır. Asistanlık sırasında uzmanlık eğitim programı içerisinde bölüm tarafından yapılandırılmış bir yaşlı sağlığı eğitimi almadığını belirten kişiler, eğitim alan kişilere göre daha yüksek UCLA toplam puanı almış olup bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p=0,007). SONUÇ: Tam zamanlı aile hekimliği uzmanlık öğrencilerinde yaşlılara karşı nötral-hafif olumlu tutum saptanmıştır. UCLA-GA toplam puanını etkileyen tek değişken uzmanlık eğitimi sırasındaki yapılandırılmış bir yaşlı sağlığı eğitim programı olup olmamasıdır. Yaşlılara karşı tutumları etkileyen faktörler oldukça karmaşık ve çok boyutlu olup, ileri araştırmaların yapılması gereklidir.; AIM: The aim of this study; to investigate the attitudes of physicians who are full-time family medicine residents in Turkey towards the elderly and to define the factors associated with these attitudes. MATERIALS AND METHODS: The universe of the research, whose design type is crosssectional- analytical, consists of family medicine residents who were receiving full-time residency training in Turkey as of December 2020, when the study was conducted. 387 people were included in the study. The data collection form of the study, in which the online questionnaire method was used, included the University of California at Los Angeles Geriatrics Attitudes Scale (UCLA-GAS) sociodemographic information, information about geriatric education in medical school and during residency, questions about elderly family members, and questions about dealing with the health of the elderly. Study consent was obtained with the written consent given in front of the text of the questionnaire. Statistical Package for the Social Sciences 20 package program was used to evaluate the data obtained from the study. In the testing of two-sided hypothesis, p<0,05 was considered sufficient for statistical significance. RESULTS: A total of 386 full-time family medicine residents, 72% (n=278) female, 27.5% (n=106) male, and 0.5% (n=2) who did not want to state their gender, participated in our study. 69.7% (n=269) of the participants were between the ages of 20-29, and 30.3% (n=117) were aged 30 and over. 68.9% (n=266) of the residents work in a university hospital and 31.1% (n=120) in a training and research hospital. The mean total working time was 4.15±2.86 years, and the mean time spent in residency was 22.6±11.2 months. The mean UCLA‑GAS score was 42.88 ± 6.20 (min 25, max 62). People who stated that they did not receive an elderly health education structured by the department within the residency training program during their residency received a higher UCLA total score than those who received the training, and this difference was found to be statistically significant (p=0.007). CONCLUSION: Neutral-mild positive attitudes towards the elderly were determined among full-time family medicine residents. The only variable that affects the UCLA-GA total score is whether there is a structured elderly health education program during residency training. The 7 factors affecting attitudes towards the elderly are quite complex and multidimensional, and further research is required.