Diş Hekimliği Uzmanlık Tezleri

Kısa ve ekstra kısa dental ı̇mplant destekli kantilever ve pontik dizaynına sahip sabit protezlerin farklı altyapı materyallerine göre sonlu elemanlar stres analizi ile ı̇ncelenmesi

2021-01-01T00:00:00Z

Kısa ve ekstra kısa dental ı̇mplant destekli kantilever ve pontik dizaynına sahip sabit protezlerin farklı altyapı materyallerine göre sonlu elemanlar stres analizi ile ı̇ncelenmesi Kaya, Nurcan Atrofik kretlerde cerrahi augmentasyon yöntemlerinin dezavantajlarının üstesinden gelebilmek amacıyla kısa ve ekstra kısa implantların kullanımı alternatif olarak görülmektedir. Bunun yanında aşırı kemik kayıplarında implantların optimum şekilde konumlandırılması ya da istenilen sayıda implantın yerleştirilebilmesinin mümkün olmadığı durumlarda pontik ya da kantilever tasarımları tercih edilebilmektedir. Aynı zamanda farklı protez materyallerinin dokularda, implant ve protetik yapıda farklı etkilerinin olması dolayısıyla kısa ve ekstra kısa implant seçeneğinde önemle değerlendirilmesi gereken faktörlerdir. Çalışmamızın amacı kısa ve ekstra kısa implantlarda pontik ve kantilever protez tasarımları ile farklı protez materyallerinin fonksiyonel kuvvetler altında kemik, implant ve üst yapı üzerindeki etkisinin incelenmesi ve karşılaştırılmasıdır. Çalışmamızda posterior mandibular bölgede 4 mm ekstra kısa ve 8 mm kısa implantlarla desteklenen üç üyeli pontik ve kantilever protez tasarımları, Cr-Co altyapı üzeri feldspatik porselen ve monolitik Zr protez materyalleri kullanılarak 8 ayrı planlama modeli oluşturuldu. Vertikal ve oblik kuvvetler sonlu elemanlar stres analizi ile değerlendirildi. Kantilever varlığında tüm yapılarda daha yüksek stresler meydana geldi. 4 mm Ekstra kısa implantlarda kortikal kemik, spongioz kemik ve implantlarda daha yüksek stres değerleri kaydedildi. Kortikal kemikte, spongioz kemikte ve dayanak bağlantı vidalarında oblik kuvvetlerde stresler artış gösterdi. Monolitik Zr protez materyalinde protetik yapıda daha yüksek stres değerleri tespit edildi. İki farklı protez materyal alternatiflerinde de implant, implant parçaları ve periimplant kemik dokuda benzer stres değerleri oluşmasına rağmen monolitik Zr protez materyaline sahip modellerde bu yapılarda az da olsa daha düşük stresler gözlendi. 4 mm Ekstra kısa ve 8 mm kısa implant destekli kantilever protez tasarımı yerine cerrahi olarak kemik elde etme yöntemleri ile pontik protez tasarımı daha uygun bulundu.; In order to overcome the disadvantages of surgical augmentation methods in atrophic alveolar ridges, the use of short and extra-short implants is seen as an alternative. In addition, pontic or cantilever designs can be preferred in cases where it is not possible to position the implants optimally in excessive bone loss or to place the desired number of implants. Moreover, different prosthetic materials have different effects on tissues, implant and superstructure, so the prosthetic material is the factors that should be evaluated in the short and extra-short implant option. The aim of our study is to examine and compare the effects of pontic and cantilever prosthesis designs and different prosthetic materials on bone, implant and superstructure under functional forces in short and extra-short implants. In our study, 8 different planning models were created using three-unit pontic and cantilever prosthetic designs supported by 4 mm extra-short and 8 mm short implants in the posterior mandibular region, feldspathic porcelain with Cr-Co framework and monolithic Zr prosthetic materials. Vertical and oblique forces were evaluated with finite element analysis. Principal stress values for cortical and cancellous bone, Von Mises stress values for implant and all structures were compared. Higher stress values recorded in all structures in the presence of cantilever. Stress values increased in cortical bone, cancellous bone and implants in 4 mm extra-short implant models. The stresses in oblique forces increased in cortical bone, cancellous bone and abutment screws. Higher stress values were detected in the superstructure in the monolithic Zr prosthetic material. Although similar stress values occurred in implant, implant parts and periimplant bone tissue in two different prosthetic material alternatives, slightly lower stresses were observed in these structures in models with monolithic Zr. Instead of 4 mm extra-short and 8 mm short implant supported cantilever prosthesis design, surgical bone augmentation methods and pontic prosthesis design were found to be more suitable.

Sfenoid sinüs pnömatizasyonunun internal karotid arter protrüzyonuna etkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi

2021-01-01T00:00:00Z

Sfenoid sinüs pnömatizasyonunun internal karotid arter protrüzyonuna etkisinin retrospektif olarak değerlendirilmesi Sarı, Elif Sfenoid kemiğin içinde yer alan sfenoid sinüs, ulaşılması en zor olan paranazal sinüslerden biridir. Hipofiz bezi, optik kanal, vidian sinir, internal karotid arter, III., IV., V., ve VI. kraniyal siniri içeren kavernöz sinüs gibi önemli anatomik oluşumlarla komşudur. Sfenoid sinüsün anatomik varyasyonlarını ve ırksal farklılıklarını anlamadaki başarısızlık, klinik müdahaleler sırasında önemli bir risk faktörü oluşturur. Bu tez çalışmasının amacı, Kocaeli bölgesinde yaşayan Türk alt popülasyonunda sfenoid sinüs tipini morfometrik olarak analiz etmek ve internal karotid arter protrüzyonunun, sfenoid sinüs pnömatizasyon paterniyle ilişkisini belirlemektir. Çalışma Kocaeli Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Ağız, Diş ve Çene Radyolojisi Anabilim Dalı arşivinde mevcut olan Haziran 2016 ve Temmuz 2019 yılları arasındaki KIBT görüntülerinin retrospektif olarak taranarak, yaşları 18 ile 87 arasında değişen, 64'ü (%41,6) erkek, 90'ı (%58,4) kadın toplam 154 olgu ile yapılmıştır. Olguların %70,8'i postsellar, %26'sı sellar, %3,2'si presellar pnömatizasyon göstermiştir. Sfenoid sinüs lateral uzantıları %41,6 Anterior Clinoid Process (ACP) pnömatizasyon, %44,2 Pterygoid Process (PP) pnömatizasyon ve %48,1 Greater Wing of Sphenoid (GWS) pnömatizasyon olarak gözlenmiştir. İnternal karotid arter protrüzyonu ve dehisensi sırasıyla %88,3 ve %75,3 oranında bulunmuştur. Sonuç olarak sfenoid sinüs ırklara göre anatomik farklılıklar gösterebilir, pnömatizasyon derecesi arttıkça anatomik varyasyonlar da artabilir ve komşu nörovasküler yapıların sfenoid sinüs ile olan ilişkisi değişebilir.; The sphenoid sinus, located inside the sphenoid bone, is one of the most difficult to reach paranasal sinuses. It is adjacent to important anatomical formations such as the cavernous sinus, which includes the pituitary gland, optic canal, vidian nerve, internal carotid artery, cranial nerves III., IV., V., and VI. Failure to understand the anatomical variations and racial differences of the sphenoid sinus is an important risk factor for surgeons during clinical interventions. The aim of this thesis study is to morphometrically analyze the sphenoid sinus type and to determine the relationship between internal carotid artery protrusion and sphenoid sinus pneumatization pattern in the Turkish subpopulation living in the Kocaeli region. The study was conducted by retrospective investigation of CBCT images between June 2016 and July 2019, retrieved from the archive of Kocaeli University Faculty of Dentistry, Department of Oral and Maxillofacial Radiology. Total of 154 cases, 64 (41,6%) male and 90 (58,4%) female formed the study group. 70,8% of the cases showed postsellar, 26% sellar and 3,2% presellar pneumatization. Sphenoid sinus lateral extensions were observed as 41,6% for Anterior Clinoid Process (ACP) pneumatization, 44,2% for Pterygoid Process (PP) pneumatization, and 48,1% for Greater Wing of Sphenoid (GWS) pneumatization. Internal carotid artery protrusion and dehiscence were found to be 88,3% and 75,3%, respectively. As a result, sphenoid sinus may show anatomical differences according to races, anatomical variations may increase as the degree of pneumatization increases, and the relationship of adjacent neurovascular structures with the sphenoid sinus may change.; ;

Çok parçalı le fort I osteotomileri ile oluşturulan kemik segmentlerinde ve titanyum fiksasyon sistemlerinde çiğneme kuvvetleri altında meydana gelen stres dağılımının üç boyutlu sonlu eleman analizi ile incelenmesi

2016-01-01T00:00:00Z

Çok parçalı le fort I osteotomileri ile oluşturulan kemik segmentlerinde ve titanyum fiksasyon sistemlerinde çiğneme kuvvetleri altında meydana gelen stres dağılımının üç boyutlu sonlu eleman analizi ile incelenmesi Bayramoğlu Sürmelioğlu, Deniz Üç Boyutlu Sonlu Eleman Analiz (SEA) yöntemi kullanılarak 1, 2, 3, 4 parçalı segmental Le Fort I osteotomileri sonrası çiğneme kuvvetlerinin etkisiyle kemik segmentlerde ve titanyum fiksasyon sistemlerinde meydana gelen stres birikimleri ölçülerek, bunlara bağlı kemik segmentlerin ve fiksasyon sistemlerinin instabilite durumlarının karşılaştırmalı olarak incelenmesi. Maksiller gelişim geriliği bulunan bir hastanın DICOM dataları alınarak maksiller kemiğin 3 boyutlu modellemesi MIMICS programıyla yapıldı. Kontrol modeli olarak daha önce SARPE operasyonu ile 5 mm maksiller genişletme yapılmış modelde geleneksel Le Fort I osteotomisiyle maksilla 5 mm ileri alındı. Deney grubuna 2, 3 ve 4 parçalı Le Fort I teknikleri uygulanarak maksillaya 5 mm genişletme ve 5 mm ilerletme yapılıp zigomatikomaksiller desteklerden ve apertura piriformis bölgesinden 2 adet 1,7 mm standart 5 delikli L plaklar ve kanin-1. premolar dişlerin vestibülünden 4 delikli düz plaklar, 1,6 mm çapında ve 5 mm uzunluğunda titanyum vidalar ile SolidWorks programında sabitlendi. Molar bölgesinden 250 N ve kesici dişler bölgesinden 125 N olarak uygulanan modellerin ANSYS programı ile SEA analizleri yapıldı. Pmax değeri kortikal kemikte ön kuvvetlerde model 3’teki düz plağın 2. ve 4. vida bölgesinde, kanselöz kemikte 4. modeldeki düz plağın 4. vida bölgesinde; Von Mises değeri ön kuvvetlerde model 3’te düz plağın 2. vida bölgesinde, Pmin değeri kortikal kemikte ön kuvvetlerde model 3’deki düz plağın 4. Vida bölgesinde, kanselöz kemikte ön kuvvetlerde model 4’teki düz plağın 4. vida bölgesinde, total deformasyon miktarı ön kuvvetlerde model 3 ve 4’te maksiller alt ön segmentte ölçülmüştür. Model 3 ve 4’te, model 1 ve 2 ‘ye göre yüksek stres biriktiği, model 1 ve 2’nin daha stabil olduğu, plaklardaki en yüksek stresin büküm yerlerinde olduğu, düz plakların 4 delikli standart plak yerine güçlendirilmiş modifiye plaklar olması gerektiği, daha fazla klinik çalışmaya ihtiyaç olduğu görülmüştür.; Three Dimensional Finite Element Analysis (FEA) of the bone segments and the titanium fixation systems formed by 1, 2, 3, 4 piece segmental Le Fort I osteotomies for a comparative study of the instabilities, based on the measurements of the accumulation of stress on these bone segments and fixation systems due to the force of mastication. DICOM data from a patient with retarded maxillary development has been taken and the MIMICS software has been used for 3 dimensional modelling of the maxillary bone. As the control model, the maxilla was advanced by 5 mm on a model with previous 5 mm maxillary widening through the SARPE operation. 2, 3 and 4 piece Le Fort I technique was applied to the experiental group for 5 mm maxillary expansion and 5 mm maxillary advancement, and titanium screws 1,6 mm in radius and 5mm in length were used to fix two 1,7 mm standard 5 hole L plates from the zygomaticomaxillary buttress and the pyriform aperture area and 4 hole flat plates from the vestubulum of the Canine1. Premolar teeth in the SolifWorks software. ANSYS software was used for FEA analyses of models applied as 250 N from the molar area and 125 N from the incisor area. The following has been measured: Pmax value on the 2nd and 4th screw area of the flat plane in model 3 for frontal forces on cortical bone, the 4th screw area of the flat plate in model 4 for the cancellous bone, Von Mises value for frontal forces in model 3 on the 2nd screw area of the flat plate. Pmin value on the 4th screw area of the flat plate in model 3 for frontal forces on the cortical bone and 4th screw area of the flat plate in model plate for cancellous bone. Total deformation amount on the lower frontal maxillary area in model 3 and 4 for frontal forces. It has been observed that more stress develops in models 3 and 4 compared to the models 1 and 2, that the highest stress on the plates occurs on the bending points, that the flat plates should be modified reinforced plates instead of the 4 hole standard plates and that more clinical studies are needed.

Farklı bitirme ve cila tekniklerinin kompozit rezinlerin yüzey pürüzlülüğü üzerine etkilerinin ın-vitro incelenmesi

2016-01-01T00:00:00Z

Farklı bitirme ve cila tekniklerinin kompozit rezinlerin yüzey pürüzlülüğü üzerine etkilerinin ın-vitro incelenmesi Efe Serim, Merve Bu in-vitro çalıĢmanın amacı, farklı bitirme ve cila sistemlerinin, anterior bölgede kullanılabilecek farklı kompozit rezinlerin yüzey pürüzlülüğü üzerine etkisini değerlendirmektir. Doğal diĢ rengindeki restoratif materyallerden olan bir nanohibrit (Herculite XRV Ultra Anterior), bir nanofil (Filtek Ultimate Universal Enamel) ve bir mikrohibrit (G-aenial Anterior) kompozit değerlendirildi. Alt ve üst yüzeyleri Ģeffaf bant ile kaplanmıĢ paslanmaz çelik kalıp (10 mm çap, 2 mm kalınlık) kullanılarak 168 (n=56 herbir kompozit için) adet örnek elde edildi. Polimerizasyon ve düzeltme iĢlemlerinden sonra, her gruptan herhangi bir polisaj iĢlemi uygulanmamıĢ sekiz örnek kontrol grubu olmak üzere ayrıldı. Herbir kompozit grubu için örnekler rastgele altı gruba ayrıldı: Sof-Lex Disk (3M ESPE), Sof-Lex Spiral (3M ESPE), Optidisc (Kerr), HiLusterPlus (Kerr), OptraPol (Ivoclar), CLEARFIL Twist DIA (Kuraray). Ortalama yüzey pürüzlülüğü yüzey profilometresi ile ölçüldü. Elde edilen veriler her iki test için de 0.05 anlamlılık düzeyinde; tek yönlü varyans analizi (One Way Anova) ve Tukey Post Hoc Test ile karĢılaĢtırıldı. ÇalıĢmamızın sonuçları incelendiğinde; tüm kompozit grupları için polisaj yöntemlerine göre en pürüzsüz yüzeyler kontrol gruplarında elde edildi (p<0.05). Profilometre ile yapılan ölçümlere göre çok aĢamalı cila sistemleri (Optidisc ve Sof-Lex disk) uygulanan grupların, tek ve iki aĢamalı cila sistemleri uygulanan gruplara göre daha pürüzsüz yüzeylere sahip olduğu tespit edildi (p<0.05). Kompozit tipleri arasında en düĢük yüzey pürüzlülüğü değeri nanofil (Ra=0.21µm±0.08µm), en yüksek yüzey pürüzlülüğü değeri ise mikrohibrit kompozit rezin (Ra=0.73µm±0.15µm) grubunda bulundu. Farklı kompozit tipleri arasında anlamlı fark bulunmadı (p>0.05). Ancak çok aĢamalı sistemler diğer cila sistemleriyle karĢılaĢtırıldığında anlamlı fark gözlendi (p<0.05). Sonuç olarak, çeĢitli bitirme ve cila sistemleri uygulanan farklı kompozit gruplarındaki örneklerin klinik olarak kabul edilebilir yüzey pürüzlülüğü sergilediği bulundu; The aim of this in vitro study was to evaluate the effects of different finishing and polishing techniques on the surface roughness of resin composites. The toothcolored restorative materials evaluated were a nanohybrid (Herculite XRV Ultra Anterior), a nanofill (Filtek Ultimate Universal Enamel) and a microhybrid (G-aenial Anterior) composites. A total of 168 specimens (10 mm in diameter, 2 mm in thickness) were fabricated (n=56 for each composite) in a stainless steel mold covered with a Mylar strip. After the light curing and setting cycle, eight specimens from each group which received no polishing treatment were used as control group. For each composite groups, the specimens were randomly divided into six polishing systems: Sof-Lex Disc (3M ESPE), Sof-Lex Spiral (3M ESPE), Optidisc (Kerr), HiLusterPlus (Kerr), OptraPol (Ivoclar), CLEARFIL Twist DIA (Kuraray). The average surface roughness was measured with a surface profilometer. The data were analyzed using the One Way Anova and Tukey Post Hoc Test at a significance level of 0.05 for both tests. As analyzing the results of our study, the most smooth surfaces were achieved under Mylar strip for all composite groups (p<0.05). According to the measurements done by profilometer, the groups which were exposed to multistep polishing systems (Optidisc and Sof-Lex disc), present more smooth surfaces compared to the groups that are exposed to single and double step polishing systems. The results also showed that among the resin types the least average surface roughness value were obtained in nanofill composite (Ra=0.21µm±0.08µm) whereas the highest Ra values were demonstrated in microhybrid composite (Ra=0.73µm±0.15µm). There were no statistically significant differences between using varied resin composites (p>0.05). However, when compared with multiple systems and other polishing systems meaningfull differences were observed (p<0.05). As a conclusion, the samples in different resin composite groups which are applied various finishing and polishing systems showed clinically acceptable surface roughness.